Trafiłam tu cudem, no cudem zielonookim i jestem niezmiernie zadowolona z własnego szczęścia i pielęgnowanych, z trudem rozwijanych i ukrywanych umiejętności szpiegowskich. Nie dorównuję może asom wywiadu, ale z drugiej strony - nie mam takich środków i możliwości jak oni.
O moim prywatnym i sztucznie podtrzymywanym samouwielbieniu można pisać książki i poematy, ale daruję Ci i jedno i drugiexD
Naturalnie, kiedy upewniłam się, że niniejszy blog należy właśnie do Ciebie, natychmiast zapomniałam o śnie i wydusiłam z siebie kilka nieartykułowanych dźwięków, które można chyba od biedy zapisać jako: Iiiiikłiiiihiiii!
No cóż. Musisz mi wybaczyć. My, fani, jesteśmy okropni, straszni, uciążliwi i bez wątpienia mniej lub bardziej szurnięci xD
Pierwszy plus - nastrój, jaki panuje na blogu, jak zawsze zbudowany po mistrzowsku. Nie, nie chodzi tu o szablon - on sam jest mi całkiem obojętny. Mam raczej na myśli tytuł, drobne dopiski i określenia, ktore budują atmosferę, sposób w jaki opisałaś linki. Oryginalne - niby mała rzecz, a jednak cieszy, sumuje się i bardzo pozytywnie wpływa na ogólne wrażenie. Brak tylko właściwej muzyki, ale wierzę, że poszukiwania w toku ;)
Nie wiesz nawet, jaką przyjemność sprawiła mi wiadomość, że to opowiadanie ma traktować o końcu świata. Zgoda, powyższe zdanie brzmi dziwacznie i nie stawia mnie w korzystnym świetle, ale jest prawdziwe - nie tak dawno miałam fazę na wszelkie Apokalipsy - niestety, w Internecie nie było, a przynajmniej nic o nich nie wiem, interesujących tekstów w tej tematyce... no, aż do teraz. Jestem Ci wdzięczna.
Ucieszyło mnie też ostrzeżenie dotyczące absurdu - mojej miłości jedynej i prawdziwej, której będę wierna aż po kres moich dni, i amen, niech się stanie. Co prawda nie czytałam Opowieści z tysiąca i jednej nocy (wiem, zgroza) i obawiam się trochę, czy nie przeszkodzi mi to w dalszym czytaniu "Erem..." ale, niezależnie od tego - będę czytała dalej i to z ochotą.
Wprowadzenie jest krótkie, dlatego też więcej mam do powiedzenia o własnych obawach i nadziejach (no i o ogólnym klimacie, jaki tu panuje) niż o samej treści. Grunt, że tradycyjnie wsiąkłam w opowiadanie, bez reszty zapominając o otaczającym mnie świecie. Grunt, że smakowałam każde słowo i już po kilku linijkach miałam ochotę wybudować Ci ołtarzyk, ba, świątynię nawet - za całokształt twórczości. Poczułam się zaintrygowana i czekam na więcej, jednocześnie mając nadzieję, że założenie tego bloga nie było z Twojej strony tylko krótkotrwałym kaprysem... i że jednak wrócisz do publikowania Łamaczki, na czym również bardzo mi zależy.
Wydaje mi się (a może to tylko wrażenie, może jest zbyt wcześnie, bym cokolwiek oceniała?) że Twój styl uległ ostatnimi czasy pewnej subtelnej (ale jednak!) zmianie. Mam wrażenie, że stał się konkretniejszy i bardziej treściwy - ale nie wpłynęło to nijak na piękno języka, baśniowość i pewną poetyckość całości.
Jestem pod wrażeniem. I czekam.
I przepraszam, że nie potrafię się zdobyć na surowość woboc tego, czy jakiegokolwiek innego Twojego tekstu.

Pozdrawiam
Aylya (tak, to znowu jaxD)

Nie rozumiem. Nie chcę zrozumieć.
Ale czuję, czuję jak cholera. Dogłębnie, podskórnie, bez zrozumienia, czuję. Że to coś, co mi jest bliskie, jest głębokie, ma sens. Wielki sens. Czuję go o tu, głęboko, aż dech zapiera.

[Podejrzewam, że majlog nadal mnie nie lubi i skomentuję nie stąd, skąd chcę, ale to nyyyc].

Okey, idąc przykładem koleżanki po fachu, najpierw wypiszę potknięcia, które cudem wyłapałam.
"żadnych, napisów, żadnych dziennikarzy" - Raczej bez tego pierwszego przecinka, hmm?
"Co tu robisz? – spytał papież do długiej chwili ciszy." - Po długiej.
"Niektórzy nawet wypowiedzieli ją na głos, choć cicho, po nosem." - Pod nosem.

To teraz właściwy komentarz, ała, nie lubię i nie umiem tego robić, słowo. Ale dobra, Eu się postara...
Przede wszystkim, masz niesamowity styl. Taki lekki i zwiewny, taki czarujący wręcz. Magiczny. I poszłaś za radą mądrych i doświadczonych - przykułaś uwagę czytelnika już pierwszym zdaniem. Żeby ostatnim pobić je na głowę... Ale tak powinno być, każde następne lepsze od poprzedniego.
Moja znajomość baśni tysiąca i jednej nocy jest w sumie żadna, mam nikłe o nich pojęcie. Ale ze zniecierpliwieniem będę czekać na baśń tysiąc drugiej nocy, definitywnie. : )

Pozdrawiam serdecznie.

Bardzo ciekawie piszesz. Szkoda, że nie kontynuujesz tego opowiadania, naprawdę interesująco się zapowiadało. Jeżeli jednak kiedyś będziesz je dalej pisała, proszę o informację, z chęcią zajrzę i poczytam.

Pozdrawiam,
maigre-rai

to jest bardzo malarskie
dopracowane i spokojne
i chyba dlatego mi się podoba

Fajnie, fajnie. Ciekawie, niespotykanie i oryginalnie. Myślę, że skuszę się na więcej;)